Organisaties reorganiseren en reorganiseren, want er is klaarblijkelijk een noodzaak, terwijl business-modellen en organisatiestructuren geen ruimte bieden voor universele zelforganiserende principes. Veel reorganisaties zijn in feite een poging om een probleem op te lossen, van welke men nog niet in staat is geweest deze te definiëren.

Bovendien is veel van de communicatie over reorganisatie ‘old school’ in de basis met een gebrek aan visie, net als  de oorsprong ervan de mind-set. De effecten voortkomend hieruit kunnen dan ook nooit werkelijke verandering brengen op een langere termijn, alleen ogenschijnlijke overeenkomstige korte termijn resultaten.

Zelfs wanneer men spreekt over de komende verandering wordt dit vaak gedaan zonder enige notie van het werkelijke waarom of vanuit een heldere langere termijn visie en een werkelijke transitie. Merendeels zijn reorganisaties verkapte bezuinigingsrondes. Afscheid nemen hoort bij de transitie, hoewel botweg snijden wonden en littekens achter kan laten.

 

De grootste bedreiging komt van binnenuit.

De grootste fout die telkens weer gemaakt wordt is het te lang wachten om kansen aan te grijpen om het pad van werkelijke verandering in te slaan. Het is vooral de mind-set, de wil tot het volgen van het eigen pad dat ontbreekt en gebrek aan richting. De transitie is de richting!

De transitie het werk laten doen over de jaren en er is geen reden tot ingrijpende reorganisaties. Te lang wachten leidt tot onrust, onbegrip en een algemeen gevoel van onbehagen binnen een organisatie. Dit gevoel is in het verleden versterkt door eerdere reorganisaties van welke elk weinig oplossing hebben gebracht – met een vrees voor de komende reorganisaties, waardoor de algemene overtuiging is ontstaan dat verandering onheil brengt. Het enige wat het leiderschap dan heeft gecreëerd is een algemene angst voor verandering en een misvatting van het hele begrip transitie. Een misvatting die een blindheid is geworden, voor dat wat de omgeving al heeft laten zien én voor de te kiezen lange termijn strategie. Nog gevaarlijker is dat dit uiteindelijk leidt tot een gebrek aan wil om juiste stappen te ondernemen, zelfs tegen beter weten in.
In termen van kansen en bedreigingen; dit is de grootste bedreiging.

 

7 regels voor reorganisatie. 

“Going with the flow is never a threat” Met andere woorden de transitie het werk laten doen, hoe werkt dat?

1 Overgave !De transitie is de richting. Wel geleid meegaan met de flow vormt nooit een bedreiging en brengt richting, vertrouwen en een organisatie uiteindelijk dichter bij de werkelijke doelen. Niet altijd zoals men heeft voorzien maar daardoor juist wel essentiële ervaringen.

2 Eerst bouwen dan afstoten. De transitie is een brug naar een nieuwe tijd, een nieuwe omgeving met nieuwe kansen. Eerst bouwen dan afstoten is de regel; wanneer men de eerste effecten van de nieuw gekozen richting waarneemt is het direct eenvoudiger en met minder pijn afscheid nemen van wat was. Het is de wijze waarop groei vanzelfsprekend wordt en moeilijke keuzes makkelijker worden. Door de jaren heen bouwen, want stilstand is uiteindelijk achteruitgang.

3 Omarmen van onzekerheid. Zekerheid is een illusie, zelfs de zekerheden die we voor onszelf hebben gecreëerd blijken uiteindelijk schijn. Dit gaat uiteraard niet over onzeker zijn, maar over ‘het wonder’ de mogelijkheid geven te laten gebeuren.

De enige zekerheid en constante waar we van op aan kunnen dat deze groei en voorspoed brengt is de verandering zelf, tenzij we deze teveel naar eigen hand willen zetten. Naar eigen hand zetten is goed, maar dan wel binnen zekere! grenzen.

4 Loslaten van controle. Het proberen te controleren van verandering of de wil om de transitie te beteugelen leidt tot verlies van richting. De transitie is als een rivier; controle over het verloop van de stroom zal men nooit krijgen; eenvoudiger is het om met meerdere kleinere aanpassingen eigen koers te wijzigen in de stroom en misschien uiteindelijk wel de stroom zelf. De tendens naar decentralisatie is hiervan een goed voorbeeld.

5  Balans vinden; balans de stabiele factor die laat ‘voelen’ dat de gegeven richting de enige juiste is. Grote beslissingen die haaks staan op de transitie leiden niet alleen tot stuurloosheid, maar ook tot onbalans en verlies van contact met de werkelijkheid en in het ergste geval tot eigen ondergang wanneer de juiste correctie niet tijdig wordt gemaakt.

6 Loslaten van het oude paradigma, ‘beetje bij beetje’, zoals het concept van competitie bijvoorbeeld, zorgt voor nieuwe inzichten die helderheid brengen, juist nu het nodig is. Alles waar men blind door was blijkt illusie en wanneer dit eenmaal weg is volgt nieuwe energie om grotere stappen te maken.

7 De Omgeving is als een spiegel voor de eigen organisatie. Deze laat zien hoe we in de omgeving staan en waar eventuele aanpassingen te maken zijn, om uiteindelijk te ontdekken en jezelf te zien in die omgeving. !Je bént de transitie en zo zijn we weer terug bij het begin, de richting.

Simpele regels, die eenvoudig genegeerd worden in de waan van de dag. Dus “wees de Transitie”.

De richting die gegeven is, is niet rechtlijnig maar een continue spiraal. Wanneer we denken dat we klaar zijn en de lessen hebben geleerd beginnen we weer van voor af aan, alleen dan op een ander level met nieuwe kansen.

Het gevoel klaar te zijn is juist, maar dan wel klaar voor het volgende level!