Participatie is de primaire factor van het nieuwe economische model (lees paradigma). Sterker nog, participatie IS het nieuwe paradigma. De mate waarin mensen, organisaties participeren, deelnemen in een overvloed en overvloed delen. Deelnemen en delen in een nieuwe economie.
Hoe groter de participatie, hoe groter de economische groei, hoe groter de overvloed.

Deze participatie vindt uiteraard plaats als gevolg van een enorme transformatie en de transformatie van de economieën van de oude wereld.
De nieuwe deeleconomie is in dit opzicht een non-model en lijkt in niets nog op het oude model. Bovendien is deze deeleconomie aan het groeien!

Een andere economische groei komt tot stand door de deelname van opkomende economieën op het wereldtoneel en de deelname hierin van de westerse economieën. Deze brengt economische groei, ondanks dat we cijfers van afnemende economische groei kennen.
Daarentegen is het grotendeels een groei van toename van deelnemers in de oude economie en het oude economische paradigma.
Het goede nieuws is dat de werkelijke participatie, de deeleconomie en de transformatie van de oude economie ook daar zijn intrede zal vinden en werkelijke groei tot stand komt!

Wat betekent dit voor de strategieën van organisaties?
 

Werkelijke groei door transformatie

Werkelijke groei wordt mogelijk door transformatie! Transformatie van de concepten van schaarste bijvoorbeeld.
Oplossingen liggen in de transformatie. Niet in verandering, maar in transformatie. Verandering werkt ‘verstorend’, maar hoeft nog geen oplossing te zijn. Transformatie is dat in essentie wel.

Voor organisaties lijkt de keuze voor transformatie, of eigenlijk de keuze deze toe te laten, de enige basis te zijn voor hun nieuw te ontwikkelen strategieën, wanneer men de noodzaak naar verandering inziet en echte verandering ook wil, namelijk de transformatie.
De focus in de transformatie is wel inwaarts gericht en deze transformatie komt dan ook van binnenuit. Dan lijkt het vanzelfsprekend dat gekozen strategieën voor de organisatie eveneens inwaarts gericht zijn.

En toch bepalen strategieontwikkelaars hun zakelijke strategieën op basis van schijnbare economische voor- of tegenspoed, met een focus veelal op overleving en dat is de misvatting. Overlevingsstrategieën worden schijnbaar noodgedwongen gekozen. In plaats van deze voorspoed voor hun organisatie uiteindelijk zelf te bepalen en in de hand te hebben door nieuw ontwikkelde succesvolle strategieën.
De focus is veelal naar buiten gericht, concurrentiegericht en op ontwikkelingen van buitenaf. Welke de werkelijke oplossingen in geen geval dichterbij brengen.

Het is het oude systeem. Als een oud programma dat nog steeds draait en als we echte verandering willen dient dat programma getransformeerd te worden. Ja, de werkelijke aard van de problemen is slechts een slecht programma. De werkelijke aard van het programma zelf is dat het een zelfvernietigende werking heeft. Slecht nieuws voor degene die strategieën ontwikkelen op basis van dat programma!

En de uitwerking van dat programma heeft twee keerzijden: Of men leert ervan en kiest voor de transformatie ervan, of het systeem vernietigd, en dan wel ALLEEN zichzelf.
Beide uitkomsten zijn positief en de transformatie zal dus hoe dan ook plaatsvinden. Dat is het beste nieuws!
Via de ene weg of strategie bewust meegegaan en ingespeeld op de transitie door de wijze waarop lange termijn strategieën worden ontwikkeld die gericht zijn op eigen transformatie, participatie en organisatie. Via de andere weg leert men op harde wijze.

Velen kiezen de laatste. Hoewel dit geen werkelijk bewuste keuze is en dat kan het ook niet zijn. Het is de keuze van het programma en het systeem. Dit is het slechte nieuws.
Deze overlevingsstrategie leidt uiteindelijk tot eigen ondergang en is wellicht de meest slechte strategie die denkbaar is.

Transformatie is de weg. Participatie is het paradigma en overvloed het resultaat.